رسم اين شهر عجيب است بيا برگرديم
قصد اين قوم فريب است بيا برگرديم
عشق بازيچهُ شهر است ولي در ده ما
دختر عشق نجيب است بيا برگرديم
كرمها در دل هر كوچه اقامت دارند
روستا مامن سيب است بيا برگرديم
چه حسابيست در اين شهر كه در مبحث جبر
جاي بعلاوه صليب است بيا برگرديم....
شوق باز آمدن سوی توام هست، اما
تلخی سرد کدورت در تو،
پای پوینده راهم بسته
ابر خاکستری بی باران،
راه بر مرغ نگاهم بسته
وای باران؛ باران!
شیشهُ پنجره را باران شست
از دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست. !
آدم ها باید یاد بگیرند!!
که ظرف چند ثانیه می توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم
اما سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد.
آدم ها یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد
اما می توان محبوب دیگران شد.
همیشه به یاد داشته باش که: به فراموشی سپاری آنچه را اندوهگینت می کند !
اما هرگز فراموش مکن که: به یاد داشته باشی آنچه را که شادمانت می کند !
لحظاتی هست که می دانیم میان ما و کسانی که دوستشان داریم هیچ فاصله ای نیست...
تو به من خنديدي
ونمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه !
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك.
وتو رفتي و هنوز....
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد آزارم!
ومن انديشه كنان
غرق اين پندارم
كه چرا ؟
خانه كوچك ما
سيب نداشت ..؟؟؟؟
من به دستای نگاهت دل خود رو می سپارم
هستی ام یه قلب پاکه که برات هدیه میارم
واسه ما فرقی نداره که چه قدر فاصله داریم
هر جای دنیا که باشیم واسه هم پر در می یاریم
می دونم با گوش جونت می شنوی ترانه هامو
میونه این همه فریاد می شناسی رنگ صدامو
دل من قدیه یه دریاست اما با صدای برکه
تو برام آب حیاتی بی تو بودن مثل مرگه
توی آسمون دریا تو پری شهر نوری
تو عزیز ترین ستاره از یه کهکشان دوری
تو برام زنگ خیالی توی بی رحمی دنیا
مثل آسمون رویا آبی قشنگ دریا
عصر یک روز بهاری زیر باران، بی قرار
رد شدی از آخرین پیچ خیابان بهار
مثل گلبرگی عرق پوش از نوازش های شرم
طعنه میزد گونه ات حتی به نارنج و انار
پیش از این آری، اگر می دیدمت، این سال ها
رخنه در روحم نمی کرد این سکوت مرگبار
گفتمت بنشین برایم حرف تنهایی بزن
غیر عشق اینجا ندارد هیچ حرفی، اعتبار
بی تو تکرار خزانست و زمستان و ستم
بی تو تقویمم تهی از عید و نوروز و بهار
بی تعارف از دلت می آید ای خوب نجیب
بعد چنیدن روز و ماه و سال های آزگار
باز هم من باشم و تنهایی و دردی غریب
باز هم من باشم و شب پرسه های انتظار
دستانم سرد بود حضور دستان تو به من آموخت که چگونه باشم و مرا سرشار از امید کرد
من همه چیز را در تو دیدم و تو نه تنها در دلم که در تک تک سلولهای بدنم نفوذ کردی
و بر تخت وجودم جلوس نموده و پادشاهی سرزمین مرا از آن خود نمودی
من اندوه را گم کردم، غم و درد و تنهایی رفت
و هر آنچه از بی حاصلیهای زندگی در من بود به سبکی برق و باد گریخت.
شگفتا! وقتی که بود نمی دیدم، وقتی که می خواند نمی شنیدم....
وقتی دیدم که نبود.... وقتی شنیدم که نخواند...!
چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال، در برابرت می جوشد و می خواند
و می نالد، تشنهُ آتش باشی نه آب؛
و چشمه خشکید، چشمه از آن آتش که تو تشنهُ آن بودی بخار شد و به هوا رفت.
و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش روئید و از آسمان آتش بارید
و تو تشنهُ آب گردیدی نه تشنهُ آتش،
و بعد از عمری گداختن از غم نبودن کسی که؛ تا بود
از غم نبودن تو می گداخت.
